The day after

 

Nadat we donderdag uit het ziekenhuis kwamen zijn we langs van der Valk in Spier geweest. Dit is halverwege tussen Groningen en Zwolle. We hadden de tijd nodig om te "landen". En ik moet flink eten, eiwitten! Dus ik heb een heerlijke omelet besteld. Tja, bizar, maar dit smaakte zo ongelofelijk lekker. En fijn om even samen na te praten. We zaten bij de de haard en heerlijk om even die warmte te voelen en even weg te kruipen. 

Bianca en Martha waren bij ons thuis om de kinderen op te vangen. Fijn om dan even de tijd te kunnen nemen en rustig thuis te komen. We hebben de kinderen een beetje bijgepraat, niet teveel details, maar wel duidelijk geweest. Lastig, maar wij denken dat dat het beste is. 

En dan in de avond lekker in ons bedje. Je denkt dat je misschien niet kan slapen na dit nieuws. Het tegendeel was waar, ik (en Marjan ook) was super moe en ik sliep zo. 

In de ochtend word je wakker en dan is wel direct weer dat gevoel daar. Er is iets.. o ja... het is maar een split second, dat je er even niet aan denkt. Maar nogmaals we hebben goede moed! De kinderen zorgen ervoor dat we vroeg op moeten staan, de vaatwasser moeten uitpakken de tafel moeten dekken, etc. Dit alles zorgt ervoor dat je in het hier en nu leeft, in je ritme blijft en ook lekker bezig bent.

En ik moet dus eten! Veel eiwitten/proteïne (dat is dus zelfde, nooit geweten 😂). Marjan is vandaag direct naar de supermark gegaan om van alles op te halen en als het goed is krijg ik ook nog iets qua voeding toegestuurd.

Heerlijk mijn eigen koelkastje gevuld met allemaal lekkere dingen, waardoor ik als het goed is niet meer afval en als het lukt om een beetje te bewegen, ook meer spieropbouw krijg. Allemaal om me voor te bereiden op wat komen gaat.

En op het moment dat ik dit schrijf komt er een busje aanrijden. En wat blijkt? Nog meer voeding... Dit is een service vanuit het ziekenhuis. Denk dat ik wel even voort kan!